Thailand

Een paar jaar geleden zag ik in een snackbar tegenover mijn flat een huilend meisje staan. Bram, de eigenaar, zei: "haar vriend is met een maat naar Thailand. Al afgesproken voor ze verkering kregen". Ik begreep haar ongerustheid.

Een paar weken geleden zat ik ergens in Nijmegen een Lonely Planet-reisgids over Thailand door te bladeren, meer om de tijd te doden dan doelbewust. Bangkok kwam me ineens aantrekkelijk voor, grote stad, veel tempels, lekker eten. Het idee begon te rijpen. Ineens bleek iedereen er heen te gaan, of er geweest te zijn. Wat hebben ze daar toch te zoeken?, vroeg ik me af. Natuurschoon? Ervaringen? Uzbekistan Airways was een van de goedkopere aanbieders. Een tussenstop van enkele dagen in Tasjkent bleek mogelijk. Wat een reis voor de boeg!

Youssou N'dour, super étoile de Dakar, trad op in Groningen en in Utrecht. Utrecht was uitverkocht, maar in Groningen, tweede paasdag, zat een man die vijf kaarten over had. De aanwezige Senegalezen waren zo gelukkig dat het niet erg was dat een van hen m'n nichtje probeerde te versieren. Youssou, Yulduz, al die uitheemse supersterren. "Koninginnedag zal verder worden opgeluisterd door muzikanten uit onder meer Senegal en Oezbekistan", een zin uit een radiobulletin van twee jaar geleden. Van die zin werd ik helemaal stil. Het mooie was ook dat mijn collega Ewout me vertelde erdoor getroffen te zijn: die twee niet al te voor de hand liggende landen toevallig in een adem genoemd. Youssou N'Dour, er is echt niks onhandigs aan die man.

Die site van mij houd me wel bezig. Ik kreeg een mailtje terug van Marjet van Zuijlen, dat ze mijn steun had gewaardeerd en zeker mijn thuispagina zou gaan bezoeken. Mijn geë-mailde steunbetuiging was van vóór ik haar dagboek daadwerkelijk had gelezen, en haar bezoek aan mijn site is daarom misschien wel teleurstellend geweest. En dan die David Irving, als je er iets over schrijft komt het des te krachtiger terug. Wat bezielt iemand om die massamoord te ontkennen? Het verslag van Auschwitz-overlevende Jacob Ben Dror lezende denk ik dat het de volmaakte verbijstering moet zijn: dit kan gewoon niet waar zijn.

Nilufar gaat een kamer voor me regelen, zei ze, en Sobir schreef: als het haar niet lukt dan doe ik het wel. Binnenkort zit ik weer in Tasjkent! Als ik het er naar m'n zin heb hoef ik ook niet door te vliegen naar Bangkok. De vrijdag na Pasen ging ik in Amsterdam een visum voor Oezbekistan halen, maar dat mislukte. Er ontbrak een document. Vervelend, maar we zullen nog heimwee krijgen naar de tijd dat je ergens een visum voor nodig had, en dat niet iedereen zomaar overal in en uit kon lopen.

Een week later lukt het wel, om dat visum te krijgen. Dat insipide gedoe met die visa, je wordt er gek van. Het enige voordeel is dat je zowat de enige bezoeker bent, want niemand is verder zo gek om vele honderden guldens voor een stempeltje met tussenstop te betalen. Als het vliegtuig, dat van Tasjkent naar Bangkok vliegt met mij erin, gekaapt wordt, en de kranten de enige Europese overlevende om een interview vragen, dan zal ik ik hen naar het volgende verhaal op deze site verwijzen.

© Jan de Zeeuw, 14-5-2000

[meer autobio] [Marjet van Zuijlen] [David Irving] [Nilufar] [Sobir] [Flat in Tasjkent] [Tasjkent-Bankok] [Tashkent-Bangkok] [vorige] [volgende]