Eclips

We waren benieuwd in welke chaos we ons zouden storten, toen we besloten hadden naar Noord-Frankrijk te rijden om de volledige eclips te bekijken. Nederlanders hebben kuddegedrag op een hoger plan gebracht: ze gaan allemaal tegelijk iets heel unieks en bijzonders doen, ze treden massaal buiten de gebaande paden. Het viel mee, we reden de avond tevoren laat naar het Maasdal, het was donker en rustig. We zetten de tent op en dronken wijn & bier, geen Corona, haha. Naast ons was een weilandje met koeien, achter ons de Maas, verder was er niemand. Het was laat toen we gingen slapen. De aanblik van de sterrenhemel was geruststellend.

		Wakker geworden keken we omhoog en zagen een dicht wolkendek. Over een uur zou het beginnen, de Voorstelling van het Opperwezen. In het dorp was de voertaal Nederlands, en bij de bakker stonden ze buiten al in de rij. De beste plek, dachten wij, om het wonder te aanschouwen was op ons weilandje. Konden we gelijk die koeien observeren, want dat gebeurt nog te weinig, zo hadden we begrepen. Er waren inmiddels buren gearriveerd, die druk in de weer waren met statieven. Hun gesprekken waren goed te volgen en flarden inhoud van recente eclipspublicaties bereikten ons.
		Misschien was Hitchcock zelf, vanuit een hoge post, verantwoordelijk voor de opbouw van de spanning. Langzaam veranderde de filtering van het daglicht. De wolken waren in rep en roer, ze bewogen ordeloos en in verschillende lagen. Hier en daar leken ze al dunner dan net tevoren. Ineens was de zon even te zien. Er was een hap uit! De zon kwam terug, het brilletje werkte: er schoof duidelijk iets groots tussen ons en de zon. De gesprekken van de buren werden minder luidruchtig. De gehavende zon brak nu met regelmaat kortstondig door de wolken heen. Opwinding begon zich van ons meester te maken. In een boom begonnen vogeltjes te kwetteren maar de koeien lieten ons vanuit ethologisch oogpunt in de steek.
		We waren al helemaal blij, maar zou er nog meer inzitten? Nog steeds naar boven kijkend waren er twee stukken blauw te zien, en die kwamen onze kant op. De eclips naderde z'n voltooiing. We konden alles zien. De maan werd rond, links flonkerde fel licht. Toen werd het donker. Dit was de Schepping in al zijn majesteit. Een ontzagwekkende, zwarte maan hing pal voor de zon. Het schijnsel eromheen was betoverend. We waren nietige mensen geworden die het heelal inkeken.
		We zien de totale zonsverduistering, zonder wolken ervoor, met corona en al! Het is verbijsterend. Het is van grote schoonheid. De kosmos is heel dichtbij. De aanloop was beklemmend, het schouwspel is aangrijpend.

De lichtjes in het dorpje tegen de helling verderop waren aangegaan. De koeien trokken zich nergens wat van aan. Op de weg hoorden we een vrachtwagen rijden en even later het geluid van een vliegtuigje. Aan doelgericht observeren kwamen we nauwelijks toe, we ondergingen de voorstelling zoals je naar muziek luistert.

		Ineens was het voorbij, het werd licht zonder schemering. We waren er helemaal beduusd van.
		Iedereen was afwisselend euforisch en in verwarring. De buren kwamen ons wijn brengen en we toastten. Zo nu en dan keken we naar de wassende zon.

De maan was weer weg, motoren werden gestart, spoedig was de weg gevuld met verkeer dat naar het noorden trok. We gingen naar het kerkje bovenaan de helling. Later vertrokken ook wij. Nu reden we bij daglicht langs de Maas, die we over enkele uren heel wat breder zouden terugzien. We aten garnalenkroketten en mosselen. De omvang van de losgewoelde emoties verbaasde ons nog steeds. Verderop liepen we dan eindelijk vast en stonden we tussen terugkerende Nederlanders. Veel kampeerwagens, veel afgeragde oude autootjes met studentachtigen erin. Het journaal op de radio berichtte nauwelijks over de zonsverduistering. Er werd alleen gezegd hoeveel mensen naar de rechtstreekse TV-uitzending hadden gekeken. De uitzending had een waarderingscijfer van 7,7 gekregen, wat "vrij hoog" was.

Thuisgekomen kun je niet veel zeggen. Je voelt je een beetje uitverkoren. Leg dat maar eens uit aan mensen die hebben gedacht: "Sterf maar met je eclips". 

Jan de Zeeuw, 1999 

[Video] [Maansverduistering 2000] [meer reisverhalen] [home]